Χαλάρωσε.
Νιώθεις όλο και πιο ήρεμος.
Μπροστά σου ανοίγεται μια οθόνη .
Φαντάσου το αγαπημένο σου μέρος.
Συγκεντρώσου στην αναπνοή σου . . .
το σώμα σου βρίσκεται σε απόλυτη ηρεμία .
Συνέχισε.
Εισπνοή, εκπνοή . . .
εισπνοή, εκπνοή . . .
Τώρα βρίσκεσαι εκεί.
Πρόσεξε τις λεπτομέρειες:
τα χρώματα . . .
την υφή . . .
το φως. . .
τη θερμοκρασία . Νιώσε τη θερμοκρασία .
Άσε το γαλήνιο τοπίο να απλωθεί εμπρός σου .
Μια απέραντη αίσθηση γαλήνης.
Τι καταιγίδα ! Σίγουρα είναι κλειστό ;
-Νιώθεις πιο χαλαρός; -Δύσκολο με τέτοια θέα !
-Ποια θέα ; -Μέσα απ'τη φούστα σου .
Ανώμαλε! Λοιπόν, η ανάγνωση τελείωσε.
-Είναι ώρα να την πάρω. -Θα σηκωθώ να φτιάξω καφέ.
-Να βάλω μουσική; -Ό,τι έχει επάνω.
Σ'αφήνω στον Βάγκνερ σου. Τα λέμε.
Χούλια, μπες στ'αυτοκίνητο. Θα παγώσεις!
Πείσμα που το'χει.
Είσαι η Ζενέ; Είμαι ο Μαρκ.
Η Ζούλια;
Καλωσόρισα στη Γαλικία.
Φεβρουάριος είναι.
-Πώς ήταν η πτήση σου; -Καλή. Επιτέλους βλεπόμαστε.
Σε πειράζει να'ρθεις μαζί μου;
Συμφωνήσαμε να έρθεις μόνη.
-Ο Μαρκ; Σημειώσεις κρατάει. -Είναι έμπιστος;
Δουλεύει στην εταιρεία.
Είναι τεράστιο άλμα για τον Ραμόν.
Σήμερα είστε εσείς, αύριο ο Τύπος, η τηλεόραση...
Ο Ραμόν φοβάται μήπως γίνει κακή αρχη.
Μπορώ μόνο να πω ότι θα κάνω το καλύτερο.
Το ελπίζω.
Δεν είναι μόνο μια δουλειά για μένα.
Πίστεψέ με. Καταλαβαίνω τον Ραμόν.
-Με λένε Χούλια. -Η δικηγόρος.
Η Μανουέλα, κουνιάδα του Ραμόν.
-Χρειάζεσαι βοήθεια; -Καθόλου.
Ήρθαν.
-Δεν μπορώ να σε χαιρετήσω. -Δεν μπορείς;
Είπαν ότι ήσουν αγχωμένος.
-Αρχίζω με πρωινό. -Τι ώρα;
Στις εννιάμιση . Δεν είμαι πρωινός τύπος.
-Μετά ακούω λίγο ραδιόφωνο. -Τι προτιμάς ν'ακούς;
Λίγ ο απ'όλα . Ειδικά διαξιφισμούς.
-Σ'αρέσουν οι διαξιφισμοί; -Μ'αρέσει ο σαματάς.
Ο προσωπικός υπολογιστής μου.
-Εσύ το σχεδίασες; -Μ'αρέσει να εφευρίσκω.
Τα κατασκευάζει ο πατέρας μου με τον ανιψιό μου.
Δείχνεις πολύ σοβαρή.
Γιατί διάλεξες το θάνατο;
Θέλω να πεθάνω επειδή πιστεύω ότι τέτοια ζωή...
δεν έχει αξιοπρέπεια.
Καταλαβαίνω ότι άλλοι τετραπληγικοί...
μπορεί να προσβληθούν με τα λόγια μου...
αλλά δεν επικρίνω κανέναν.
Ποιος είμαι που θα κρίνω αυτούς που επιλέγουν τη ζωή;
Μην κρίνεις εμένα ή όποιον με βοηθήσει να πεθάνω.
Θα σε βοηθήσει κανείς;
Εξαρτάται από τη δύναμη που κρύβουν.
Πρέπει να ξεπεράσουν το φόβο τους. Δεν είναι τίποτα.
Ο θάνατος ήταν και θα είναι πάντα ανάμεσά μας.
Μας προ λαβαίνει όλους. Μα όλους.
Είναι μέρος μας. Γιατί να σοκάρονται...
που επιλέγω να πεθάνω, λες κι είναι μεταδοτικό;
Αν πάει σε δίκη...
θα ρωτήσουν γιατί δεν εξάντλησες όλες τις λύσεις.
Δε δέχεσαι την αναπηρική.
Θα'ταν σαν να δεχόμουν την ελευθερία που έχασα .
Σκέψου αυτό: Κάθεσαι εκεί...
ένα μέτρο μακριά. Τι είναι ένα μέτρο;
Μια ασήμαντη απόσταση για κάθε άνθρωπο.
Για μένα, ένα μέτρο μ'εμποδίζει να σ'αγγίξω...
είναι ένα αδύνατο ταξίδι.
Μια ψευδαίσθηση.
Μια φαντασίωση.
Γι'αυτό θέλω να πεθάνω.
Πέρασαν τρεις ώρες, Ραμόν.
Ώρα να με γυρίσει. Θα περιμένεις κάτω;
Μας τηλεφώνησε πριν ένα χρόνο.
Πίστευε ότι θα τον βοηθούσαμε να πεθάνει.
Μπορούσαμε να προσφέρουμε ψυχολογική στήριξη...
νομική συμβουλή, αλλά όχι υδροκυάνιο.
Έγινε έξαλλος. Του έκλεισα το τηλέφωνο.
Ξανατηλέφωνησε πιο ήρεμος.
-Είχε μια φοβερή διαύγεια. -Δεν αμφιταλαντεύτηκε ποτέ;
-Ποτέ. -Είναι σημαντικό.
-Πόσο καιρό είναι έτσι; -Είκοσι έξι χρόνια.
Όταν πέθανε η μητέρα του τον ανέλαβε η κουνιάδα του.
-Πώς είναι; -Σήκωσέ μου λίγο το χέρι.
-Θα σου αλλάξω το σακουλάκι. -Όχι τώρα.
Μια στιγμή. Ας περιμένουν.
Έχει παντρευτεί τον Χοσέ τον αδελφό του Ραμόν.
Ζουν όλοι μαζί στη φάρμα, από ένα μικρό λαχανόκηπο.
Τι λένε για όλα αυτά;
Οι άνθρωποι μπορούν να σκέφτονται ό,τι θέλουν.
Αλλά δε συμφωνώ με αυτό που ζητάει.
Γιατί όχι;
Θέλω το καλύτερο γι'αυτόν. Όλοι μας.
Γιατί θέλει να πεθάνει; Δεν είναι λογικό.
Δε θα τον βοηθήσω.
Δε θα δώσω σε κανέναν την άδεια να το κάνει.
Σε κανέναν.
Μην την αφήσεις εδώ. Στο δωμάτιό σου.
Ο θείος σου είπε να δεις τη συσκευή.
Την τσάντα!
Τι έπαθε;
Το καρούλι είναι σφιχτό.
Πώς πήγαν οι εξετάσεις;
-Ο δικηγόρος; -Γυναίκα είναι.
Πήγαν στην παραλία με τη Ζενέ και τον παππού.
Δε θα τη βρουν. Ειδικά αν οδηγεί ο παππούς.
-Δεν είναι σωστό. -Έχει ξεμωραθεί.
Γέρος είναι.
Ανακατεύεται, κάθεται όλη μέρα σπίτι.
Άχρηστος είναι.
Μια μέρα, ίσως χρόνια από τώρα...
κάποτε όμως, θα λυπάσαι τόσο γι'αυτό που είπες...
που θα μισείς τον εαυτό σου.
-Γιατί; -Κάποτε. Θα δεις.
Η θάλασσα είναι ύπουλ .
Όσοι τολμούν να κολυμπήσουν πρέπει να προσέχουν πολύ.
Ο γιος μου πήδηξε από εδώ.
Δεν ξέρω τι σκεφτόταν. Δεν ξέρω.
Έτυχε να πηδήξει τη στιγμή που τραβιόταν το ρεύμα.
Έσπασε το σβέρκο του στον πυθμένα.
Είναι κρίμα .
Είναι κάτι που μόνο όποιος το περνάει...
Όσο είναι θέλημα Θεού πρέπει να ζει.
Δεν το επιθυμεί όμως.
Δεν το είπε ποτέ αυτό. Δε μου το είπε ποτέ.
Ποτέ δεν είπε τίποτα.
Χάνουμε μόνο τα δάκρυα χαράς.
Αν κερδίσουμε το στοίχημα με το θάνατο...
αν η λησμονημένη μοίρα μας μας έριχνε ένα βλέμμα...
θα αγγίζαμε τον Παράδεισο.
Μολονότι ζήσαμε μια ζωή στην Κόλαση.
Αν βλέπεις αυτό...
σημαίνει ότι ίσως...
κάποιος νομικός...
ή πολιτικός ή οποιοσδήποτε με εξουσία...
...έχει κατανοήσει.
Αν και δε συμμερίζονται τον ψυχολογικό πόνο μου...
ίσως καταλάβουν ότι δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης.
Γιατί χαμογελάτε, Ραμόν;
Όταν δεν υπάρχει διαφυγή κι εξαρτάσαι απ'τους άλλους...
μαθαίνεις...
να κλαις με χαμόγελο.
Καλημέρα. Εδώ μένει ο Ραμόν Σαμπέδρο;
Ναι, τι θα θέλατε;
Ήμουν κοντά κι είπα να τον επισκεφθώ.
Άκουσα ότι τον επισκέπτονται.
Σύντομα.
-Με λένε Ρόσα. -Πλησίασε.
-Από πού είσαι; -Από το Βόιρο.
Έκανα βόλτα με το ποδήλατο.
Νιώθω γελοία!
Γιατί;
Τι να πω ; Δε σας ξέρω καν.
Δεν έχω να πάω πουθενά. Κάθισε.
Γιατί ήρθες;
Με δυσκο λεύεις. Πού δου λεύεις;
Σε εργοστάσιο. Και βάζω μουσική στο Ράδιο Βόιρο.
Ίσως σε έχω ακούσει.
Είμαι ερασιτέχνιδα.
-Καλά τα πας. -"Καλά" ναι.
Όταν αρχίσω δε σταματάω. Έχω δυο παιδιά.
-Σύζυγο; -Όχι .
Χωρίσαμε.
-Είσαι μόνη; -Είχα ένα φίλο.
Τον πατέρα του δεύτερου παιδιού μου. Αλλά χωρίσαμε.
Τώρα είμαι μόνη . Αλλά δε με πειράζει.
Ρώτησα μήπως έχω μια ευκαιρία.
Γιατί γελάς;
Συγγνώμη!
Αστειεύομαι.
Τι θα'κανα με δυο παιδιά; Μου αρκεί ο ανιψιός μου.
Σας είδα στην τηλεόραση.
Όλο και πλησιάζουμε.
Στο λόγο που σ'έφερε εδώ.
Άκουσα τα λόγια σας...
είδα στα μάτια σας... τόσο όμορφα μάτια.
Και σκέφτηκα, "Είναι τόσο γεμάτα ζωή.
Γιατί κάποιος με τέτοια μάτια θέλει να πεθάνει;"
Όλοι έχουμε προβλήματα. Δεν μπορείς να τ'αποφύγεις.
Δεν αποφεύγω το πρόβλημα. Το αντίθετο.
-Γι'αυτό ήρθα. -Γιατί;
Για να θελήσετε να ζήσετε.
Να σας πω ότι η ζωή...
Η ζωή τι;
Δεν αξίζει;
Ήρθες να με δεις ή να με πείσεις;
-Θέλω να γίνω φίλη σας. -Σεβάσου την επιθυμία μου.
-Πολύ στενόμυαλο. -Μη με κρίνεις.
Μη με κρίνεις στο σπίτι μου. Θέλεις να σε κρίνω εγώ;
Πες μου τον πραγ ματικό λόγο της επίσκεψής σου.
Ότι είσαι μια απογοητευμένη γυναίκα...
που ξύπνησε ελπίζοντας να δώσει νόημα στη ζωή της.
Τρέξε. Αφού μπορείς.
Ευχαριστώ πολύ. Δεν έχετε καμιά επιθυμία;
Να'σαι ευτυχισμένη. Καληνύχτα.
Εννέα παρά τέταρτο και ακούτε Ράδιο Βόιρο.
Τηλεφωνείτε για τις μουσικές προτιμήσεις σας.
Αφιερώνω το επόμενο τραγούδι σε κάποιον...
ποιος ξέρει... ίσως μας ακούει.
Ακούει πολύ ραδιόφωνο.
Θα'θελα να μας τηλεφωνήσει αν και δε θα το κάνει...
η συνάντησή μας δεν πήγε πολύ καλά.
Αν τον παρηγορεί του ζητώ συγνώμη.
Λυπάμαι που σε έκρινα, Ραμόν. Είμαι απαράδεκτη.
Τελοσπάντων, για σένα φίλε Ραμόν...
-Ζενέ! Τι κάνεις; -Καλά, είμαι στο γραφείο.
Για σένα δουλεύω. Αστειεύομαι.
Η συνέντευξη ήταν φανταστική ιδέα.
Ο κόσμος τηλεφωνεί. Θέλουμε τη στήριξή του.
-Αν το λες εσύ. -Όχι!
Δε θέλω απαισιοδοξία. Ήξερες ότι θα συνέβαινε.
Το ξέρω.
Η δικηγόρος, θέλει να συναντηθείτε ξανά.
-Λες να με ερωτεύτηκε; -Θα'θελες! Είναι παντρεμένη.
-Θέλει να μάθει περισσότερα. -Έτσι λένε όλες.
Μια στιγμή.
Ο τύπος που ήρθαν μαζί μου ζήτησε να βγούμε.
Μ'αφήνεις για ένα δικηγόρο;
Εσύ θα χάσεις.
Μια χαρά είναι το πόδι σου.
Κάτι γίνεται.
-Απάντησε με την καρδιά σου. -Με το μυαλό μου, εννοείς.
Πειράζει να μαγνητοφωνώ;
Ας αρχίσουμε από τη νεαρή ηλικία σου πριν το ατύχημα.
Πώς ήταν;
Είναι απαραίτητο; Πάει πολύς καιρός.
Έχεις πρόβλημα μνήμης;
Νόμιζα ότι θα μιλούσαμε για τον τερματισμό της ζωής μου.
Θέλουμε να ταυτιστεί μαζί σου ο δικαστής...
γι'αυτό πρέπει να δείξουμε ποιος είν'ο Ραμόν Σαμπέδρο.
Ίσως είναι εναντίον μου.
Τυπικός Γαλικιανός!
Είμαι δικηγόρος σου. Είμαι μαζί σου.
Στα 19 μου, πήρα τα πράγματά μου...
και γύρισα τον κόσμο.
Ταξίδευα για χρόνια μέχρι... το ατύχημα.
Γύρισες τον κόσμο σε ηλικία 20 ετών;
Μάντεψε πώς. Μηχανικός σε καράβι.
Το λέω στον ανιψιό μου, "Οι ναυτικοί ταξιδεύουν φτηνά".
Ψάχνεις αποδείξεις;
Όχι, δε βλέπω καμία φωτογραφία σου.
Πώς ήσουν;
Τόσο χάλια είμαι τώρα;
Δε θα ρωτήσω τίποτε άλλο.
-Δε σ'αρέσει το παρελθόν. -Προτιμώ να κοιτάζω μπροστά.
-Τι βλέπεις στο μέλλον σου; -Το θάνατο.
Όπως κι εσύ. Δε σκέπτεσαι το θάνατο;
-Μόνο εγώ τον σκέπτομαι; -Φυσικά τον σκέπτομαι.
Αλλά προσπαθώ να σκέπτομαι και άλλα πράγ ματα.
Θα βρέξει αύριο.
Άκουσα σφύριγμα.
-Δεν άκουσα τίποτα. -Ναι, σφύριξε.
Τι θέλεις;
Αρχίζει το ματς.
Δε μ'αρέσει το ποδόσφαιρο. Δες το κάτω.
Αν θες να με πείσεις, θέλω μια σοβαρή δικαιολογία.
Και καλή.
Παίζει η Ντεπορτίβο.
Αυτό δεν είναι δικαιολογία!
Είναι σημαντικό ! Αν χάσουν, χάνουν τη λίγκα.
Άναψέ τη.
Βλέπεις;
Άκουσες κι εσύ σφύριγμα;
Ρώτησες για φωτογραφίες.
Κ άπου θα'ναι . Θα τις βρω αύριο.
Υπάρχουν κουβέρτες στην ντουλάπα.
Κάνει κρύο τα βράδια του Ιουνίου.
Δεν μπορώ να τα δεχτώ.
Θα μείνω μέρες, θέλω να συνεισφέρω.
Τον ανέλαβες δωρεάν.
Το προτιμώ έτσι.
Σε παρακαλώ.
Για ό,τι χρειαστείς, πες μου.
-Τι κάνετε εσείς εκεί; -Τίποτα .
-Δε φαίνεται η θάλασσα. -Καλύτερα.
Έτσι τη βλέπω όταν επιθυμώ.
Τι εννοείς;
Όταν έχω διάθεση, συγκεντρώνομαι...
και πηγαίνω εκεί. Πετώντας.
Η θάλασσα θα σημαίνει πολλά για σένα.
Μου έδωσε τη ζωή και μου την πήρε.
Μίλησέ μου για την ημέρα που άλλαξε τη ζωή σου.
-Ρώτα. -Για αρχή...
-Πότε συνέβη; -Στις 23 Αυγούστου 1968.
Ζούσες με τους γονείς σου;
Όταν δεν ήμουν στη θάλασσα. Ήμουν παιδί.
Εκείνη τη μέρα... ήσουν μόνος στην παραλία;
Όχι, ήμουν με φίλους, ντόπιους...
Γνώριζες πολύ καλά τη θάλασσα...
και ενθουσιάστηκες από την άμπωτη ;
Αφαιρέθηκα.
Αφαιρέθηκες;
Σκεφτόμουν διάφορα.
Ξέχασέ το, εντάξει. Δε θες να μιλήσεις γι'αυτό.
Όχι, απλά θυμόμουν... αυτό είναι όλο.
Ξαφνικά βούτηξα σ'ένα μισοάδειο όρμο.
-Έχασες τις αισθήσεις σου; -Όχι τελείως. Κατέληξα...
με το κεφάλι κάτω, έρμαιος. Και ξέρεις κάτι;
Είναι αλήθεια ότι πριν πεθάνεις...
οι σημαντικές στιγμές σου περνούν από μπροστά σου.
Συνέβη σ'εμένα.
Τι είδες;
Λένε ότι όταν πνίγεται κάποιος...
αφού αποβάλλεται ο αέρας πεθαίνει μ'ένα γλυκό θάνατο.
Έπρεπε να πεθάνω τότε.
-Τους βλέπεις ακόμα; -Κάποιους ναι.
Άλλους όχι.
-Ποια είναι η κοπέλα; -Καμία.
Είναι σε πολλές φωτογραφίες.
Κ άποια από την πόλη. Μου δίνεις μια ρουφηξιά;
Καπνίζεις;
Πού και πού . Μήπως με σκοτώσει.
Ήταν το κορίτσι μου.
Τι απέγινε;
Τίποτα. Ήρθε στο νοσοκομείο για λίγο.
Μια μέρα είπε κάτι τρελό, να παντρευτούμε. Της είπα...
"Πήγαινε σπίτι σου, φτιάξε τη ζωή σου...
και ξέχασέ με."
Δεν την αγαπούσες;
Δεν ήταν αυτό.
-Δεν ήταν; -Όχι.
Το θέμα ήταν αν είχα διάθεση ν'αγαπήσω σ'αυτή τη θέση.
Αρνήθηκες στον εαυτό σου την αγάπη επειδή...
Επειδή δεν μπορώ ν'αγαπήσω. Ακριβώς.
Να πω ότι οι τετραπληγικοί δε δικαιούνται ν'αγαπούν;
Ποιος μίλησε για τετραπληγικούς;
Μιλάω για μένα. Τον Ραμόν Σαμπέδρο.
Υπάρχουν τρόποι να κάνεις έρωτα.
Δεν έχεις φιλήσει κορίτσι για 27 χρόνια;
Να μου λείπει η επίδειξη.
-Η κοπέλα από το Βόιρο. -Ποια κοπέλα;
Κρίστιαν, έλα εδώ!
-Ρόσα! -Ραμόν.
Άσ'τον. Είσαι καλό ή κακό παιδί;
Κακό.
Αυτό ίσως είναι πρόβ λημα.
-Είμαι η Χούλια. -Ρόσα, χαίρω πολύ.
Μήπως διακόπτουμε;
Θα κάνω ένα διάλειμμα.
-Πώς είσαι; -Καλά.
Δεν ήρθες να με ευθυμήσεις.
Όχι! Ήθελα να σε δω.
-Να δεις τα παιδιά μου. -Έτσι μπράβο.
Ήσυχα . Είσαι σε ξένο σπίτι.
Αυτός είναι ο Σαμουέλ. Πες γεια, Σάμι.
-Γιατί είστε στο κρεβάτι; -Δεν μπορεί να κινηθεί.
Δε νιώθετε τίποτα;
Τι έπαθες;
Ζεστάθηκες; Παράξενος καιρός.
Ένα μήνα δε μας πλήρωσαν. Κάνουμε απεργία σήμερα.
Είναι Κυριακή για μας. Έφτιαξα πρωινό...
πήραμε το λεωφορείο κι ήρθαμε στον Ραμόν.
-Τι έγινε; -Τίποτα .
Τι έπαθες τώρα, Σαμουέλ;
Τι λες εσύ γι'αυτό;
Για ποιο;
Που θέλει να πεθάνει.
Είναι η επιθυμία του.
Ναι, αλλά...
εσύ δεν...;
Αν εξαρτόταν από σένα;
Δεν έχει σημασία . Θέλει να πεθάνει . Αυτό αρκεί.
Θέλεις να δεις κάτι;
-Κάτι; -Έλα .
Κρίστιαν, ήσυχα!
Θα τις φας!
Είναι ποιήματα.
Τα φυλάω όλα.
Μου σπαράζει την καρδιά που δεν μπορεί να γράψει.
Ο γραφικός χαρακτήρας. Κοίταξε.
Ο ωραιότερος που έχω δει.
Πηγαίνω κάτω.
Θέλω χρόνο να τα διαβάσω. Μπορείς να του πεις...
Ότι πήγες στη θάλασσα.
Για μια βόλτα.
Δε θα σας ξαναπάρω μαζί μου.
-Ψέματα το κάνει, μαμά. -Τελευταία φορά!
Πότε θα γυρίσει;
Μια βόλτα πήγε. Θα πάρεις έναν υπνάκο.
Σταμάτα να γκρινιάζεις.
Δε μένεις ούτε λεπτό χωρίς γυναίκα δίπλα σου.
Μανουέλα μου, ξέρεις ότι έχω δώσει λόγο.
Ναι, στο θάνατο.
Θες κάτι άλλο;
Μου 'παν ότι είσαι εδώ. Πέταξα και ήρθα.
Πώς πήγε η βόλτα;
Διάβαζα, Ραμόν.
Διάβαζα ό,τι έχεις γράψει.
Ξέρεις...
όσα έγραψες...
είναι θαυμάσια!
Μάλιστα . Έγινες και συγγραφέας.
Γέλα.
Μπορούν να εκδοθούν.
Όλα εκδίδονται σήμερα.
Θα βοηθήσει την υπόθεσή σου.
Είναι η φωνή σου.
Νομίζω ότι ήμουν σαφής από την πρώτη στιγμή.
Ήρθες εδώ για ένα λόγο. Για να με βοηθήσεις.
Όμως αμφισβητείς τα πάντα, κάνεις ερωτήσεις...
σκαλίζεις τα αισθήματά μου...
Θέλεις να φύγω;
Αυτό που θέλω τώρα είναι ένα τσιγάρο. Σε παρακαλώ.
Φυσικά.
Θα σου φέρω.
Χούλια; Τι συνέβη;
Είσαι καλά;
Μανουέλα!
Δε φοβάμαι το παρελθόν.
Το μέλλον με τρομάζει.
Μια μέρα...
είναι τα πόδια μου, αλλά...
θα μπορούσα να τυφ λωθώ.
Και ίσως δεν ξαναγίνω καλά.
Ήμουν τυχερή ως τώρα.
Αλλά θα πάθω κι άλλο εγκεφαλικό...
και άλλο...
και δεν μπορεί κανείς να σε προετοιμάσει.
Κ ανείς δεν ξέρει τι θα σου απομείνει. Αν μείνει κάτι.
Ο σύζυγός σου είναι αισιόδοξος.
Τι νόημα έχει; Δεν υπάρχει θεραπεία.
Ποιος ο λόγος να δου λεύεις να κάνεις όνειρα...
αν αργά ή γρήγορα έρθει ένα εγκεφαλικό...
και σε συντρίψει ξανά;
Είναι ανόητο.
Θέλω να πεθάνω με αξιοπρέπεια.
Το σκέφτηκα πριν δυο χρόνια όταν έγινε η διάγνωση.
Άλλαξα γνώμη . Μετά από αυτό όμως...
Δεν αντέχω άλλο. Δεν είναι ζωή.
Το ξέρει ο άντρας σου;
-Ίσως δεν του το πω. -Πρέπει.
Ο φόβος είναι ισχυρό όπλο.
Σκοτώνει την ελευθερία της απόφασης.
Μιλάει ο φόβος τώρα.
Ο ίδιος φόβος ίσως σε κάνει ν'αλλάξεις γνώμη πάλι.
Μην ενεργείς εν φόβω.
Εσύ υποστηρίζεις το δικαίωμα στο θάνατο.
Νομίζεις ότι λέω σε όσους έχουν πρόβλημα...
να αυτοκτονήσουν; Όχι.
Στηρίζουμε την ελευθερία.
Ελευθερία στη ζωή, ελευθερία στο θάνατο.
Η σκλήρυνση είναι... άσχημη αρρώστια.
Όμως πρέπει να το σκεφθείς.
Μου έδωσε ο Ραμόν αυτό για σένα.
Θα το συζητήσουμε ξανά μια άλλη φορά.
Πώς είναι;
Καλ .
Αλήθεια; Ήμουν σίγουρος.
Χάρηκα που σε γνώρισα.
Ευχαριστώ που ήρθες.
Θα μείνω. Θα σε βρω εκεί.
Αγαπητή Χούλια, όταν μου είπε η Ζενέ...
ότι μια δικηγόρος προ- σφέρθηκε να με αναλάβει...
ένα πράγ μα υπερίσχυσε στην απόφασή μου.
Ότι και ο ίδιος έπασχε από εκφυλιστική ασθένεια.
Μόνο έτσι θα μπορούσε κανείς να κατανοήσει...
και να συμμεριστεί την κόλασή μου. Όμως αξίζει...
να ζω στην κόλαση αν είναι να γνωρίσω άτομα σαν εσένα.
Το τσιγάρο που μοιραστήκαμε άξιζε...
καθώς κι αυτό το πλησίασμα κι ας γράφω ανοησίες.
Μιλώντας για ανοησίες σκέφτομαι τα γραπτά μου...
με την ελπίδα ότι θα γυρίσεις να με βοηθήσεις.
Ο ανιψιός μου Χάβι τα δακτυ- λογραφεί στο κομπιούτερ.
Κατά τα άλλα δεν άλλαξε τίποτα εδώ.
Η Μανουέλα με σκεπάζει μήπως φθινοπωριάσει νωρίς.
Ο Χάβι μαλλώνει με τον παππού. Προσπαθώ να τους τα φτιάξω.
Ήρθαν πολλοί φίλοι. Κάποιοι έρχονται εδώ κι 25 χρόνια.
Μου λένε τις ιστορίες τους και μ'αρέσει.
Θυμάσαι τη Ρόσα; Βρήκε καταφύγιο εδώ.
Προσπάθησε να μ'αλλάξει. Διαφώνησε με τη Μανουέλα.
Η απόλυτη εξάρτηση αποβαίνει εις βάρος της προσωπικής ζωής.
Ελπίζω να κουμαντάρω το μικρό βασίλειό μου...
μέχρι να με τιμήσεις και πάλι με την παρουσία σου.
Θερμούς χαιρετισμούς.
Τι έγινε;
Τι λέει; Εκεί. Τι λέει;
"Δεν είναι ζωή αυτό..."
Όχι! Η περίοδος. "Δεν είναι ζωή." περίοδος.
Αυτό είναι μια περίοδος. "Αυτό" είναι άλλη πρόταση.
"Ο θάνατος είναι φίλος μου," Πού είναι το κόμμα;
Τι σε μαθαίνουν στο σχολείο;
Αντέγραφε ό,τι βλέπεις. Κι ο παππούς το κάνει.
Δε χρειάζομαι τη βοήθειά σου. Μου προσθέτεις δουλειά.
Δώσε μου τη βέργα. Μεγαλύτερη προσοχή.
-Χάβι, τι συμβαίνει; -Τίποτα.
Αγαπητέ Ραμόν, συγγνώμη που άργησα να σου γράψω.
Οι γιατροί με κρατούσαν μακριά από κομπιούτερ.
κι απ'όλες τις δραστηριό- τητες που με καθηλώνουν.
Λένε ότι θα περπατήσω αν και με συμβούλεψαν να σε αφήσω.
Υπάρχει ένα τεράστιο παρά- θυρο στην αίθουσα ανάνηψης.
Φαντάζομαι τον εαυτό μου να πετάει, όπως εσύ...
πάνω από τη Βαρκελόνη, στη θάλασσα...
και πετάω μέχρι να με τυλίξει ο ορίζοντας.
Τι ανοησία, σε φαντάζομαι να κάνεις το ίδιο...
να ταξιδεύεις και πάλι στον κόσμο...
και να συναντιόμαστε κάπου στα μισά.
Κατανοώ απόλυτα την έλλειψη σχέσης και ελευθερίας.
Αντέχω για τον άντρα μου. Με φροντίζει αφίλαυτα.
Προσπαθώ ν'αντισταθώ στο κοινότοπο...
να εκτιμάμε όσα λαβαίνουμε επειδή δεν έχουμε επιλογή.
Ελπίζω να σε ξαναδώ και να σε βοηθήσω με το βιβλίο.
Μέχρι τότε, ευχαριστώ και θερμές ευχές από μια φίλη.
Ήξερα ότι θα συνέβαινε. Ίσως δεν έπρεπε να έρθουμε.
Έπρεπε να προσπαθήσουμε.
Ο Ραμόν δεν αντέχει τέτοιο δικαστικό αγώνα.
Εξαρτάται από μας.
Δεν μπορούμε να γυρίσουμε στη Γαλικία από την αρχή.
Η δικαιοσύνη κρατάει αιώνες σ'αυτή τη χώρα .
Εξάλλου, εγώ πρέπει να το πω στον Ραμόν.
Ζενέ, άκουσε. Θ'αφιερώσω χρόνο σ'αυτή την υπόθεση.
Η αντίληψή σου περί χρόνου διαφέρει από του Ραμόν.
Η αίτηση ευθανασίας τού τετραπληγικού Ρ.Σαμπέδρο..
απορρίφθηκε χθες λόγω γραφειοκρατικής διαδικασίας.
Η υπόθεση έπρεπε να παρου- σιαστεί στη Λα Κορούνια...
όπου διαμένει ο τετραπληγικός.
Ακούστηκαν πολλές φωνές, μεταξύ αυτών...
του δημοφιλούς ιερωμένου Φρανσίσκο ντε Γκάλδαρ...
επίσης τετραπληγικού.
Λέει ότι θέλει να πεθάνει αλλά ας αναρωτηθούμε...
Μήπως ο Ραμόν κάνει έκκληση στην κοινωνία...
για προσοχή;
Τι λέει;
Ίσως το περιβάλλον του δεν του παρέχει...
την αγάπη και τη στήριξη που έχει ανάγκη.
Μήπως ο Ραμόν ζητά...
την αγάπη μας;
Θέλω να τον δω. Να μιλήσω μαζί του, να τον πείσω...
ότι υπάρχουν πολλοί λόγοι για να ζεις.
Δεν έχεις σχολείο;
Χάρηκες τώρα;
Η οικογένειά σου γελοιοποιήθηκε!
Συνέχισε, λοιπόν. Ντρόπιασε όλους εμάς.
Πες κάτι, μπαμπά!
Μην τον ανακατεύεις. Πες τα μου κατάμουτρα.
Περνιέσαι έξυπνος. Κανείς δεν τα βάζει μαζί σου.
Άκουσε τι θα σου πω, Ραμόν.
-Θα σου πω κάτι. -Ένα λεπτό, Χοσέ.
Αν αύριο σκοτωθείς σε ατύχημα;
Είναι σοβαρό. Το σκέφτηκες;
Τι θ'απογίνω εγώ; Πρέπει να στηρίξω την οικογένεια.
Τη γυναίκα σου, το γιο σου, τον μπαμπά...
με την πενιχρή σύνταξή μου.
Ή μήπως να συνεχίσω να ζω δυσκολεύοντας τα πράγματα;
Άκουσε, Ραμόν. Είμαι ο μεγάλος αδερφός σου.
Όσο ζω, κανείς δε σκοτώνει κανέναν σ'αυτό το σπίτι.
Χώνεψέ το, Ραμόν! Κανένας!
Εντάξει, παιδί μου. Πηγαίνω.
Καληνύχτα, μπαμπά.
Ανοίγω εγώ.
-Θέλω να δω τον Ραμόν. -Ξέρεις τι ώρα είναι;
Δεν μπορούσα να έρθω νωρίτερα. Θα του εξηγήσω.
Δεν έχει διάθεση για επισκέψεις.
-Έλα αύριο. Ή μεθαύριο. -Είναι επείγον!
Κλείνουν το εργοστάσιο.
Δεν έχουν λεφτά να μας πληρώσουν.
Μας απολύουν. Είναι άδικο!
Άδικο!
-Με συγχωρείς, Ραμόν. -Κλάψε με την ψυχή σου.
Θα σ'αγκάλιαζα αν μπορούσα.
Άρχιζα να κάνω οικονομίες.
Ήθελα να σου αγοράσω ένα τηλεσκόπιο.
Δε θέλω τίποτα. Μη χαλάς τα λεφτά σου για μένα.
Κι αν το θέλω; Ήθελα...
να σου πάρω κάτι.
-Γιατί να μου πάρεις κάτι; -Μου έδωσες τόσα πολλά.
Δε φαντάζεσαι.
Κανένας άν ρας... δε μου φέρθηκε όπως εσ .
Τόσο άσχημα σου φέρθηκαν;
Δε χάνω πια το χρόνο μου. Τώρα ξέρω ότι φταίω εγώ.
Δεν αρέσω στους άντρες.
Τι λες; Και βέβαια αρέσεις.
Θυμάσαι τι μου είπες την πρώτη φορά;
Ότι ήμουν απογοητευμένη.
Ίσως το είπα. Αλλά τώρα λέω ότι είσαι γενναία...
και ευγενική και όμορφη. Μόνο ανόητος δε θα το'βλεπε.
Σταμάτα, σε παρακαλώ. Με κάνεις να νιώθω σαν παπάς.
Κάθισε.
Άφησε το χέρι μου, δεν το αισθάνομα .
Ο γιος μου λέει ότι παίζεις θέατρο.
Νιώθεις το πρόσωπό σου.
Αν μπορούσα να σε βοηθήσω.
Θα έκανα τα πάντα.
Θα με βοηθούσες;
Μη φοβάσαι.
Το σχεδίασα πριν δυο χρόνια. Κανείς δε θα πάει φυλακή.
Έχω φίλους που έλεγαν ότι θα βοηθούσαν.
Θέλω άλλο ένα άτομο. Κάποιον γενναίο, σαν εσένα.
Θα σε βοηθούσα να γίνεις καλά.
Όχι να πεθάνεις.
Εντάξει, παιδιά. Πάμε.
Σταθείτε!
Δε χωράει. Δε χωράει.
Ο Ραμόν ζητά συγνώμη αλλά δε θα κατέβει.
Δεν πειράζει. Πάτερ Αντρές, έλα εδώ.
Πήγαινε επάνω, σε παρακαλώ, και πες στον Ραμόν αυτό.
Εφόσον ζούμε αιώνια, η ζωή δεν ανήκει σε εμάς.
Υιοθετήσαμε τη μεσο-αστική άποψη...
της ιδιωτικής περιουσίας σε έναν έσχατο παραλογισμό.
Η Εκκλησία πάντα στήριζε την ιδιωτική περιουσία.
-Δεν μπορώ να το πω αυτό. -Γιατί;
Πρέπει;
...ζω τη ζωή μου, επιλέγω τα πιστεύω μου.
...ελεύθερος να επιλέγω τα πιστεύω μου.
Τα πιστεύω του και να ζει τη ζωή του.
Πες του ότι...
...άνευ όρων δέσμευση στη ζωή...
Γιατί εμμένουν τόσο στη μεθόδευση φόβου στο θάνατο;
Θα χάσουν πελατεία αν δε φοβάται ο κόσμος;
Σύμφω να με σφυγμομετρήσεις,
το 67% των Ισπανών στηρίζει την ευθανασία.
Πες του ότι τα ηθικά θέματα δε λύνονται με έρευνες.
Οι Γερμανοί πίστευαν στον Χίτλερ.
Με συγκρίνει με τον Χίτλερ! Τι ανοησία!
Ρώτησέ τον, τι θα έκανε γι'αυτό ο Χίτλερ; Στάσου.
Πάτερ Φρανσίσκο, με ακούς;
Σε ακούω, Ραμόν.
Μην μπερδεύεις τα μπούτια σου.
Άσε τη ρητορεία. Οι Ιησου- ίτες έχετε την ικανότητα.
Δε νομίζω.
Εφόσον το αναφέρεις, δεν είναι ρητορικό να λες ότι...
"πεθαίνεις αξιοπρεπώς;"
Άσε τους ευφημισμούς και φώναξε δυνατά...
με όλη του τη βαρβαρότητα: "Σκοτώνω τον εαυτό μου!"
Εκπλήσσομαι που ευαισθη- τοποιείσαι τόσο πολύ...
όταν το δόγμα σου στηρίζει τη θανατική ποινή.
Έστειλε ανθρώπους στην πυρά που διαφωνούσαν μαζί τους.
Αυτό είναι ρητορεία.
Δεν είναι όμως ευφημισμός.
Αυτό θα μου έκαναν. Θα μ'έκαιγαν ζωντανό.
Για την προάσπιση της ελευθερίας μου.
"Φίλο" με είπες;
Ελευθερία που κοστίζει μια ζωή δεν είναι ελευθερία.
Και ζωή χωρίς ελευθερία δεν είναι ζωή!
Ούτε να με λες "φίλο".
Πάμε να φύγουμε.
Φαίνεστε καλοί άνθρωποι.
Πείστε τον να ζήσει.
Δείξτε του ότι η ζωή δεν είναι να κουνάς τα χέρια...
ή να κλοτσάς μπάλα.
Η ζωή είναι κάτι άλλο. Είναι πολλά περισσότερα.
Ακούστε εμένα.
Τι να κάνουμε; Να τον φιμώσουμε;
Ή να του πάρουμε μια κουδουνίστρα;
Στην τηλεόραση είπατε κάτι που δε θα ξεχάσω ποτέ.
Είπατε ότι η οικογένειά του δεν ήταν στοργική.
Για να ξέρετε, ο κουνιάδος μου πήρε μόνο αγάπη εδώ.
Χρόνια τον περιποιούμαι και τον αγαπάω σαν γιο.
Δεν ξέρω ποιος έχει δίκιο.
Δεν ξέρω αν λέτε αλήθεια ότι η ζωή ανήκει στο Θεό.
Ξέρω όμως ένα: Έχετε πολύ μεγάλο στόμα!
Σου είπα, τον ξύρισα χθες.
Έχω ειδική τεχνική.
Η κρέμα ξυρίσματος;
Ήρθαν.
Δεν ακούω τίποτα.
-Σίγουρα έχει μωρό μέσα; -7 μηνών.
-Δεν κουνιέται. -Κοίτα ποιος μιλάει!
Χάρηκε που σε είδε!
-Πώς θα τον πείτε; -Δεν ξέρουμε ακόμα.
Πείτε τον Ραμόν. Όταν ρωτή- σει, πείτε την ιστορία μου.
-Να του την πεις εσύ. -Όχι.
Κ άποιος άλλος θα χαρεί να σε δει.
Πρόσεξε, Χαβιέ.
-Όχι έτσι. -Σταμάτα, παππού.
Γιατί δε μου το'πατε;
Ήταν έκπληξη.
-Τι Χριστουγεννιάτικο δώρο! -Θ'ανοίξω, κάνει ζέστη.
Ας τους αφήσουμε μόνους. Πάμε.
Πώς είσαι, ναυτικέ;
Θα μπερδευτούν.
Καφέ, Μαρκ;
Τι κάνεις, Ρόσα;
Ο Ραμόν είπε ότι βρήκες δουλειά.
Βοηθάω κάτι ηλικιωμένους. Θα μείνει πολύ η κυρία;
Δυο βδομάδες. Εξαρτάται από το βιβλίο.
Δε θα μπορέσω να τον ξυρίσω.
Τα λέμε.
Οι δικαστές δεσμεύονται από τη νομοθεσία.
Θα κάνουμε πρόταση αναθεώ- ρησης του Ποινικού Κώδικα.
Είναι έργο της κυβέρνησης. Προέχει ο θείος σου.
Το Περιφερειακό Δικαστήριο δε θα αποφασίσει υπέρ μας.
Το Ομοσπονδιακό δικαστήριο είναι το κλειδί.
Έλα να με βοηθήσεις με τις αγελάδες.
Πρέπει να πειστούν ότι ο Ραμόν έχει σώας τας φρένας.
Αν κατέθετε, θα βοηθούσε.
Πρέπει να φύγει απ'το σπίτι.
Τι δουλειά είχες εκεί;
-Ξέρεις για τι πρόκειται; -Τι να'κανα; Να κρυβόμουν;
Δεν καταλαβαίνεις;
Ξέρεις τι θα γίνει αν κερδίσουν ;
Θα του κάνουν μια ένεση και θα πεθάνει. Σαν σκυλί.
Δε θα τον ξαναδείς. Ποτέ ξανά, Χαβιέ.
Νομίζεις ότι ο θάνατος είναι προσωρινός;
Σκέψου! Είναι σοβαρή υπόθεση!
-Χαιρέτα το νεκρό θείο σου! -Παράτα με.
Το πρόβλημα είναι η αναπηρική. Τη σιχαίνεται.
Να βγει μια δυο φορές το χρόνο, είναι επίτευγμα.
Είναι απαραίτητο να κάνει αυτό το ταξίδι.
Πότε θα γίνει;
Η ακρόαση είναι την άνοιξη. Προλαβαίνεις να τον πείσεις.
Χειρότερο από το να σου πεθαίνει το παιδί...
είναι να θέλει να πεθάνει.
Ας πιάσουμε δουλειά.
...να σε λατρεύω και να μπαίνω μέσα σου αιώνια...
...πλανεύτρα ερωμένη, αγαπημένη θάλασσα."
Μυρίζεις τη θάλασσα από 'δώ;
Το πρωί όταν έχει αεράκι και το παράθυρο είν'ανοιχτό...
είναι σαν να'μαι στην ακτή.
Υπέροχη αίσθηση οσμής.
Η αίσθηση της οσμής με συγκινεί και με φαντασιώνει.
Η μυρωδιά σου, ας πούμε.
Η μυρωδιά μου;
Είναι το πρώτο που φαντά- ζομαι σαν σε φαντασιώνομαι.
-Τι φαντασιώσεις έχεις; -Διάφορες.
Το μόνο κοινό που έχουν είναι ότι κινούμαι σ'αυτές.
Τότε, σηκώνομαι...
και ταξιδεύω όπου βρίσκεσαι εκείνη τη στιγ μή.
Αν σε φαντάζομαι εδώ, τότε...
σε πλησιάζω και...
κάνω αυτό που ήθελα τόσο πολύ να κάνω.
Η μυρωδιά σου γίνεται πιο δυνατή και χάνομαι .
Νιώθω το χτύπο της καρδιάς σου.
Νιώθω τα χέρια σου...
και τότε χάνω τον έλεγχο.
Τότε τα χάνω.
Είναι καλό το νερό;
Είσαι ξύπνια;
Δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Γιατί;
Με τρώει το πόδι μου. Έλα να με ξύσεις.
Του έφερα κρέπες. Του αρέσουν, είναι σπιτικές.
Σου είπα να μην του μαγειρεύεις...
ούτε να τον ξυρίζεις. Είναι δική μου δουλειά.
-Να μου το πει ο ίδιος. -Μου το είπε ήδη.
Εξάλλου, έχει δουλειά.
Είναι μαζί της;
Κρίμα που δεν είμαστε όλοι δικηγόροι.
Μην κλαις, Ρόσα.
Φυσικά θέλω να σε δω.
Δεν είναι έτσι.
Έκλεισε.
Μπορείς να την πάρεις και να μ'αφήσεις λίγο μόνο;
Τι συμβαίνει μ'αυτό το κορίτσι;
Σε παρακαλώ.
Γιατί σου χρωστάω εξήγηση;
Τότε τι διάολο κάνω εδώ;
Εκτός αν νομίζεις ότι δε συμβαίνει τίποτα.
Ότι το φιλί δε σήμαινε τίποτα.
Δες τον εαυτό σου.
Καθισμένη εκεί.
Δες τον εαυτό σου και δες κι εμένα.
Πού πάμε; Δες μας.
Δεν τελείωσα.
Ειλικρινά πιστεύεις...
ότι δε σκέφτομαι την κατάστασή μου;
Τη σκέφτομαι. Συνέχεια.
Κάθε μέρα. Είναι εφιάλτης.
Ξέρω ότι θα χειροτερέψω, θα μείνω φυτό.
Γι'αυτό πήρα μια απόφαση και προτιμώ...
Θα το κάνω, Ραμόν.
Θα αυτοκτονήσω.
Αλλά...
πρώτα...
αν θέλεις...
αγάπη μου...
θέλω να σε βοηθήσω.
Θα φύγουμε μαζί.
Δε μιλας; Σε έπιασα απροετοίμαστο.
Πότε;
Δεν ξέρω.
Σχεδόν τελειώσαμε το βιβλίο.
Θα πάω στη Βαρκελόνη, θα βρω εκδότη και...
θα το εκδώσεις.
Όταν γυρίσω με το πρώτο αντίτυπο...
Τότε θα γίνει, Ραμόν.
Εκείνη τη μέρα.
Τουλάχιστον θα έχει τη στήριξη του κόσμου.
Θα διχάσει την κοινή γνώμη αν χάσουμε. Σκέψου.
Είσαι καλά;
Νέα; Τι νέα;
Σε παρακαλώ, πρόσεχε. Είμαι καλά.
Τι έγινε, Ραμόν;
Καταλαβαίνω αλλά ακόμα...
Αν δεν κάνει κανείς το βήμα, αν σκύψουμε το κεφάλι...
χωρίς να αντιδράσουμε...
-Πάρε τον. Πείσε τον. -Εντάξει. Είσαι καλά;
-Πάρε τη Μανουέλα. -Μετακινείστε το αμάξι.
Είμαι υστερική, αλλά καλά!
Τι να κάνουμε, με το ταξίδι στη Λα Κορούνια;
Να χασομερήσω, ξέροντας ότι δε θα μ'ακούσουν;
Στην περίπτωσή σου, ίσως είναι χάσιμο χρόνου.
Αλλά κάποτε, ίσως βοηθήσεις άλλους.
Καλά . Ας δούμε τι θα πουν οι δικαστές.
-Πού είναι η καρέκλα; -Μάλλον στην αποθήκη.
Βγάλ'τη και καθάρισε τη. Πάρε τον παππού κι ελάτε.
Θα τη φτιάξουμε.
Μηχανοκίνητη;
-Θέλει κόψιμο εδώ κι εδώ. -Για να ξαπλώνει;
Τα στηρίγματα αυτά φεύγουν. Και ενώνονται με παξιμάδια.
Το κατάλαβες; Εσύ, μπαμπά;
Θα είναι συνέχεια ξαπλωμένη. Θα κοιμηθείς στο δικαστήριο.
Μόνο αν βαρεθώ.
"ΠΕΘΑΝΕ ΝΑ ΖΕΙΣ"
"ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ"
Κι ένα προσκέφαλο.
Μην πέσω και σπάσω το σβέρκο μου.
"Μη σπάσω το σβέρκο μου."
Παππού!
Πολύ βοηθάς!
-Είναι πολύ σφιχτά; -Πού να το ξέρω;
Ένα λεπτό, Ραμόν.
-Θα φαίνομαι πιο γελοίος. -Προκειμένου να κρυώσεις.
Και μην του το βγάλετε.
Ο Ραμόν Σαμπέδρο; Τιμή μου.
Αξιοπρέπεια! Αξιοπρέπεια!
Η ζωή είναι δικαίωμα όχι υποχρέωση!
Κοιτάξτε εκεί!
Ποιον σκοτώσαμε;
Νιώθετε ως ο μόνος Ισπανός που ζητά την ευθανασία;
Είμαι ο πρώτος που το ζητά δημόσια.
Γίνεται κρυφά εδώ και χρόνια.
Τι θα πείτε στους δικαστές;
Θέλω να τους πω ότι...
έχω απολύτως σώας τας φρένας.
Ησυχία!
Ησυχία, παρακαλώ!
Σε μια χώρα κοσμική, που δέ- χεται την ατομική περιουσία,
και προστατεύει το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια...
κάποιος που νιώθει εξευτελι- σμό λόγω της κατάστασής του,
πρέπει να ελέγχει τη ζωή του.
Όσοι αποπειράθηκαν ανε- πιτυχώς να αυτοκτονήσουν...
δε διώχθηκαν ποτέ. Εν τούτοις...
όταν χρειάζεται βοήθεια για ένα αξιοπρεπές τέλος...
το κράτος ποδοπατά το δικαίωμα της αυτονομίας.
Αυτή η πράξη βασίζεται σε μια μεταφυσική πεποίθηση.
Ένα κράτος που όπως προείπα θεωρείται κοσμικό.
Κύριοι, επιθυμούμε νομική αλλά και λογική απόφαση...
μια ανθρώπινη απόφαση.
Με την άδεια σας...
ο Ραμόν Σαμπέδρο θα ήθελε να σας διαβάσει μια δήλωση.
Απορρίπτεται.
Ο πελάτης μου θέλει να απευθυνθεί στο δικαστήριο.
-Γνωρίζετε τη διαδικασία. -Τη γνωρίζω πολύ καλά.
Δε θεώρησα τόσο εξωφρενικό να δώσετε 3 λεπτά...
σε έναν άνθρωπο που περίμενε επί 28 χρόνια.
Αν θέλετε να αλλάξετε τη διαδικασία, αλλάξτε το νόμο.
Ακούσαμε όλα τα στοιχεία. Καλή σας ημέρα.
Ήξερα ότι θα με κορόιδευες.
Αυτό κάνουν όλοι οι άνδρες. Ίδιος είσαι.
Με συγχωρείς. Τελευταία, έχω πολλά σκαμπανεβάσματα.
Είμαι λίγο καταβεβλημένος.
Τόσο παράξενο είναι να ερωτευτώ έναν ανάπηρο;
Να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα.
-Ο έρωτας είναι περίπλοκος. -Περίπλοκος;
Μπορεί να λες ότι μ'αγαπάς αλλά δεν μπορώ να ξέρω...
ποια είναι η αγάπη και ποια η φαντασίωση...
του άνδρα που ονειρεύτηκες.
Τι λες; Μη με μπερδεύεις.
Ο έρωτας είναι παρόρμηση. Δεν εκλογικεύεται.
Σωστά. Αν είναι έτσι...
τι θέλεις από εμένα;
-Θέλω να σ'επισκέπτομαι. -Φυσικά και μπορείς.
Για πόσο, όμως;
Δεν μπορείς να μου ζητάς να ζήσω για σένα.
Αν σου'λεγα ότι...
μου δίνεις δύναμη να ζω;
Σταμάτα λίγο. Κάθισε εκεί.
-Αγαπάς τα παιδιά σου; -Φυσικά.
Άντλησε δύναμη απ'αυτά. Είναι βαρύ αυτό για μένα.
Αγάπη το λες αυτό; Να με κρατάς παρά τη θέλησή σου;
Όποιος με αγαπά ειλικρινά θα με βοηθήσει να πεθάνω.
Αυτό είναι αγάπη, Ρόσα.
Αυτό είναι αγάπη.
Αγαπητή Χούλια, το δικα- στήριο αποφάσισε χθες.
Οι δικαστές καταλαβαίνουν ότι επιθυμώ να πεθάνω...
αλλά αν με βοηθούσαν θα ήταν εγκληματική πράξη.
Σε άλλη περίπτωση θα απογοητευόμουν...
θα έπεφτα σε αδιέξοδο...
σε άγρυπνα μερόνυχτα...
Όμως τώρα, νιώθω το τέλος κοντά, καθώς το βιβλίο...
σύντομα θα δημοσιευθεί.
Και θα εμφανιστείς εσύ, Ιουλιέτα μου.
Ο πιο γλυκός θάνατος.
Αγάπη ειλικρινά μοιρασμένη. Η ισορροπία θ'αποκατασταθεί.
Επιτέλους, ισορροπία.
Θερμούς χαιρετισμούς.
Να τ'ανοίξω;
Το βιβλίο!
Είσαι στο εξώφυλλο!
Μυρίζει υπέρο α!
Είναι για σένα.
Το πάω στη μαμά.
Γιατί;
Γιατί να μην είμαι σαν όλους;
-Γιατί δεν εκτιμώ ό,τι έχω; -Θα σου δώσω ηρεμιστικό.
Γιατί θέλω να πεθάνω;
Γιατί; Γιατί θέλω να πεθάνω;
Δώσε μου άλλα δυο.
Δυο χάπια δε θα με σκοτώσουν!
Θα νιώσεις καλύτερα.
Πώς είσαι;
Τι ώρα είναι;
Έντεκα. Δε σε ξύπνησα.
Η κοπέλα από το Βόιρο τηλεφώνησε τρεις φορές.
Θέλει να μιλήσετε, είναι επείγον. Πάντα έτσι λέει.
Πάρ'τη τηλέφωνο.
-Περίμενε να πάρει εκείνη. -Δεν έχει λεφτά για τηλέφωνα.
Πάρ'τη, σε παρακαλώ.
Είσαι πολύ γενναιόδωρος.
Τι είναι, Ρόσα;
Θέλω να σε δω. Μου είπες να τηλεφωνώ πριν...
Συμβαίνει κάτι;
Να έρθω τώρα;
Είπες ότι είχες σχέδιο.
Ότι είχες ένα σχέδιο αν αρνιόταν οι δικαστές.
Σου ζήτησα συγνώμη. Είπα να το ξεχάσεις.
Δεν μπορώ!
Το δικαστήριο σε απέρριψε. Φοβήθηκα μην το εφαρμόσεις.
Σε ανησυχεί αυτό; Να πάρω αυτό που θέλω;
Δεν είναι τόσο απλό.
Θα'σαι η τελευταία που θα το πω.
Επιτέλους κατάλαβα. Κατάλαβα...
αυτό που είπες στην Κορούνια.
"Αυτός που μ'αγαπά αληθινά θα με βοηθήσει να πεθάνω."
Είμαι σίγουρη για τα αισθήματά μου. Σ'αγαπάω.
Θέλεις να βοηθήσω;
Μιλάω σοβαρά, Ραμόν.
Θέλεις να σε βοηθήσω;
Το ήξερα! Παράτα με!
Τι θα πεις; Στάσου, Χοσέ!
-Δε θα το επιτρέψω. -Τι θα κάνεις;
Θα με δέσεις;
Ή θα μου δώσεις υπνωτικά;
Κ ανείς δε με κρατάει εδώ. Ειδικά εσύ!
Αυτό θα το δούμε! Δεν έχω λόγο εδώ μέσα;
Είμαι αδερφός σου! Η κεφαλή της οικογένειας!
Νομίζεις ότι με νοιάζει; Στην ηλικία μου;
Εγώ θέλω οι άνθρωποι να'χουν λίγο μυαλό. Εσύ δεν έχεις!
Βαρέθηκα να'μαι σκλάβος της άγνοιας και των τύψεών σου!
Κι εγώ, δεν είμαι σκλάβος;
Πώς ένιωσα όταν άφησα τη θάλασσα;
Να ζω σ'αυτόν τον κωλοκήπο;
Να'μαι μαζί σου! Και μόνο μαζί σου!
Είμαστε όλοι σκλάβοι σου!
Ο θείος σου πάει στο Βόιρο.
-Γιατί; -Για λίγο, είπε.
Μ'εκείνη τη γυναίκα. Τη Ρόσα.
-Παντρεύονται; -Μη λες βλακείες.
Φεύγεις;
Για πόσο καιρό;
Πάρε το βιβλίο μου, πίσω σου .
-Δε θα εκδοθεί; -Είναι το πρώτο αντίτυπο.
Άνοιξε στο σελιδοδείκτη.
"Στο γιο μου."
Διάβασέ το.
"Στο γιο μου. Συγχώρεσέ με γιε, που δε γεννήθηκες.
Δε φταίω εγώ που έμεινες πίσω.
Φταίνε τα ρόδα που φοβούνταν.
Συγχώρεσέ με που δεν έπαιξα μαζί σου.
Αν γεννηθείς, αφού φύγω...
να θυμάσαι πάντα ότι σ'αγαπάω.
Φίλησέ μου τη μητέρα σου.
Μη με μισείς. Το μίσος είναι κακό πράγμα."
Το κατάλαβες; Εξήγησέ μου.
Είναι για το γιο που δεν απέκτησες.
Είναι σαν να του μιλάς και του ζητάς συγγνώμη.
Τι γράφω κάτω;
"Στον Χαβιέ."
-Λοιπόν; -Λοιπόν, τι;
Δεν καταλαβαίνεις τίποτα;
-Δεν είμαι γιος σου. -Το ξέρω.
Αλλά το αφιέρωσα σ'εσένα για κάποιο λόγο.
Μα δεν είμαι γιος σου.
Τι σας μαθαίνουν στο σχο λείο; Δίνε του.
Είσαι πολύ περίεργος.
Περίμενε, δε σ'ακούω.
-Τι τρέχει, κούκλε; -Τίποτα, φεύγω αύριο.
Το'μαθα . Θα'σαι ενθουσιασμένος.
Ρώτησα για... ξέρεις.
-Για τη σκόνη. -Ναι.
Η δόση πρέπει να είναι 200 μιλιγκράμ.
Ίσως είναι οδυνηρό. Να το ξέρεις.
Μην ανακατευτείς, φοβάμαι μήπως μπλέξεις κάποτε.
Γι'αυτό τηλεφώνησα.
Πρέπει να αποχαιρετιστούμε για πάντα.
Για το καλό σου.
Μην το πεις ούτε στον Μαρκ.
Κατάλαβα.
Αυτό είναι... το αντίο.
Καλύτερα έτσι.
Μόνο ένα πράγμα.
Σκέψου το καλά, εντάξει;
Μη νιώθεις πιεσμένος.
Μην το κάνεις επειδή το είπες...
ή για τον κόσμο, ή για μας.
Μην αναγκαστείς.
Με ακούς, Ραμόν;
Κι εσύ, Ζενέ;
Με συγχωρείς, Ραμόν.
Αντίο, Ζενέ.
Καλό ταξίδι, φίλε μου.
Αντίο, Μανουέλα.
Φρόνιμος, Χαβιέ.
Κατάλαβα το ποίημα.
Έλα εδώ.
Αγκάλιασέ με.
Πρόσεχε τον παππού σου.
Πάμε, Ραμόν.
Κλείνεις την πόρτα;
Κλείσε.
Τι είναι στο Βόιρο;
Πάω στην παραλία. Ν'αλλάξω αέρα.
Αυτό είναι καλό!
Το καλύτερο που βρήκα.
Ζήτησα θέα. Σ'αρέσει;
Πού υπογράφω;
Για να σε παντρευτώ.
Αποκοιμήθηκε.
Βρήκε ησυχία.
Αν αλήθεια υπάρχει ζωή μετά το θάνατο...
θα ακουστεί ανόητο...
σε παρακαλώ, στείλε μου ένα σημάδι.
Οτιδήποτε. Ποτέ δε φοβόμουν τα φαντάσματα.
Θα είμαι σ'επιφυλακή... θα περιμένω.
-Θα το κάνεις; -Φυσικά.
Μόνο που...
Μόνο που, μεταξύ μας νομίζω ότι...
όταν πεθάνουμε...
δεν υπάρχει τίποτα.
Όπως πριν γεννηθούμε. Τίποτα.
Πώς είσαι τόσο σίγουρος;
-Κανείς δεν ξέρει. -Φυσικά δεν είμαι σίγουρος.
Είναι μόνο... διαίσθηση.
Όπως όταν ο πατέρας μου κοιτάζει ψηλά και λέει...
. ."Θα βρέξει αύριο." Και βρέχει.
Είναι μια διαίσθηση.
Ένα πράγμα να θυμάσαι.
Θα'μαι στα όνειρά σου.
Θα'ρχομαι στο κρεβάτι σου και θα κάνουμε έρωτα.
Αν ξεχάσω να σ'το πω στα όνειρά σου...
Σ'ευχαριστώ, Ρόσα.
Απ'την καρδιά μου.
Σ'ευχαριστώ.
Αξιότιμοι δικαστές, πολιτικοί και θρησκευτικές αρχές...
τι σημαίνει αξιοπρέπεια;
Ασχέτως με το τι σας αποκρίνεται η συνείδηση...
αποφάσισα ότι η ζωή μου είναι χωρίς αξιοπρέπεια.
Θα'θελα τουλάχιστον να πεθάνω με αξιοπρέπεια.
Σήμερα, αποκαμωμένος από την απάθεια των θεσμών...
αναγκάζομαι να πράξω μυστικά, σαν εγκληματίας.
Μάθετε ότι η διαδικασία που οδηγεί στο θάνατό μου...
μοιράστηκε σε μικρές πράξεις που δεν αποτελούν έγκλημα...
και εκτέλεσαν πολλοί φίλοι.
Αν αποφασίσετε να τιμωρή- σετε τους συνεργούς μου...
κόψ'τε τα χέρια τους, γιατί μόνο αυτά μου πρόσφεραν.
Το κεφάλι, ή μάλλον η συνείδηση, ήταν δική μου.
Όπως βλέπετε, δίπλα μου είναι ένα ποτήρι νερό...
με μια δόση υδροκυανίου.
Όταν το πιω θα πάψω να υπάρχω...
αποκηρύσσοντας το πιο πολύ- τιμο αγαθό: το σώμα μου.
Θεωρώ τη ζωή δικαίωμα όχι υποχρέωση.
Υποχρεώθηκα να υποφέρω μια φοβερή κατάσταση...
επί 28 χρόνια, 4 μήνες και μερικές μέρες.
Κοιτώντας πίσω, εκτιμώντας το χρόνο που κύλησε...
δεν ήταν ευχάριστος.
Ήταν χρόνος που κυλούσε παρά τη θέληση μου...
σχεδόν όλη τη ζωή μου.
Στο εξής, θα'ναι ο σύμμαχός μου.
Ο χρόνος και η εξέλιξη της ανθρώπινης συνείδησης...
θ'αποφασίσουν αν το αίτημά μου ήταν λογικό ή όχι.
Ζέστη.
Έρχεται.
Πού είναι ο Μαρκ;
Στην παραλία. Ο γιος μου λατρεύει τη θάλασσα.
-Δεν κολυμπάει. -Όχι, είναι κρύο.
Θα με καταλ άβει; Μπορεί να συζητήσει;
Μερικές φορές της είναι πολύ δύσκολο...
Θα της πω ένα γεια.
Γεια σου, Χούλια.
Τι κάνεις;
Καλ ά. Εσύ;
Ήρθα.
Πολύ ωραίο σπίτι.
Ο Ραμόν άφησε πολλά γράμματα.
Θα'θελε να μας αγγίξουν τα λόγια του πέρα απ'τον τάφο.
Τις προάλλες, βρήκα ένα γράμμα για σένα.
Ποιος Ραμόν;
Ο Ραμόν Σαμπέδρο.
Ο φίλος σου Ραμόν.
Εγώ σας σύστησα. Θυμάσαι;
Εσύ;
Είναι όμορφα εδώ.
Στη θάλασσα μέσα και στου βυθού την αλαφρότητα...
όπου τα όνειρα ζωντανεύουν,
δυο ψυχές ενώνονται για μια ευχή.
Οι ματιές μας, σαν ηχώ επαναλαμβάνουν σιωπηλά...
"Μέσα, πιο μέσα..."
πέρα από κάθε τι σαρκικό.
Πάντα όμως ξυπνώ κι εύχομαι για θάνατο...
τα χείλη μου για πάντα να μπλέξουν στα δικά σου.
Μετάφραση: Αμίνα Ουάσφι Subrip: Lafistios
Επιμέλεια υποτιτλισμού Αudiο Visual Εnterρrises